Sztuka i Rzemiosło
Już w bardzo dawnych czasach chińscy rzemieślnicy zachwycali świat sprawnością techniczną i innowacjami. Również dziś chińska sztuka i rzemiosło są cenione na całym świecie. Od lat 50. XX w. Chiny starają się odradzać tradycyjne dziedziny sztuki, tworzą więc instytuty badawcze dla podtrzymania ciągłości i rozwoju rzemiosł. W całym kraju poszukuje się utalentowanych młodych adeptów, których kieruje się do wyspecjalizowanych placówek.
Malarstwo.
Malarstwo i kaligrafia zawsze pozostały w bliskim związku. Najstarsze chińskie słowa były piktogramami. Klasyczni malarze znali tajniki kaligrafii, a kaligrafowie szkolili się w malarstwie. Obie formy powstawały przy użyciu takich samych pędzli i występowały równolegle w tym samym dziele. Właśnie dzięki podobieństwu do kaligrafii, która podnosiła status malarstwa, oddzieliło się ono od innych sztuk. Malarstwo i kaligrafia, jako dziedziny wiedzy i erudycji o ogromnej tradycji, cieszyły się wielkim szacunkiem, jednakże kaligrafię ceniono wyżej. Malarze należący do intelektualnej elity oceniali dzieło pod kątem właściwego połączenia w nim obrazu, poezji i kaligrafii. Harmonia tych trzech elementów stanowiła o uznaniu dzieła za sztukę. Malowidła czy rysunki, nawet technicznie doskonałe, ale pozbawione kaligrafii, zaliczano do rzemiosła. Słowo pisane było nośnikiem kultury, a trudność w opanowaniu pisma zapewniała wysoki status wykształconej szlachcie. Sztuka pisania i kaligrafii zawsze cieszyły się wielkim poważaniem. Ponadto, pomimo istnienia licznych dialektów mówionych, chińskie pismo utrzymało jednorodny standard i styl (poza obecnością pewnej liczby tradycyjnych znaków w Hongkongu i Makau). Ogólnokrajowa unifikacja i historyczna ciągłość pisma była zatem ważniejsza niż język mówiony.