Szanghaj
W 1842 r. Szanghaj (Shanghai; dosł. przy morzu) byt 50-tysięcznym miasteczkiem rybackim z kilkunastoma tkalniami, a w roku 1853 - największym portem chińskim. W 1900 r. miał już milion mieszkańców, a port obsługiwał więcej statków niż porty w całej Azji. Ten cud sprawili obcokrajowcy, którzy wznieśli nowe dzielnice, a w nich prywatne rezydencje, wielkie domy handlowe, hotele i domy publiczne. Miasto rosło na handlu herbatą, jedwabiem i opium. Po pierwszej wojnie opiumowej (1842) w Szanghaju zadomowili się Brytyjczycy, pięć lat później Francuzi, a w 1895 r. Japończycy. Niebawem cudzoziemskiego handlu w Szanghaju pilnowała amerykańska piechota morska i żołnierze włoscy oraz oddziały wyżej wymienionych. Królowa Orientu straciła koronę w 1949 r., ale już ją odzyskuje. Władze chińskie postanowiły uczynić Szanghaj światowym centrum biznesowym. Według byłego przywódcy Chin, Deng Xiaopinga, miasto w 2010 r. prześcignie Hongkong. Obecnie jest przebudowywane i unowocześniane. Administracyjnie składa się z 12 dzielnic miejskich otoczonych trzynastym okręgiem terenów wiejskich. Obszar metropolii zamieszkuje 16 min ludzi, a właściwe miasto (375 km-) 8 min. Mieszkańcy, w porównaniu z innymi Chińczykami, to indywidualiści; mają odrębną kuchnię, są modni, nowocześni i otwarci na świat. Ruch w mieście jeszcze jest chaotyczny, ale nowe autostrady znacznie usprawniły komunikację. Autobusy są często zatłoczone, jednak metro - sprawne i czyste - rozwiązuje większość problemów. Działają dwie linie podziemne i jedna na powierzchni. Z Międzynarodowego Lotniska Pudong pasażerowie mogą dostać się do centrum szybką kolejką.