Pekin
Odkrycie czaszki Sinanthropus pekinensis (człowiek pekiński), na południowy wschód od Pekinu, dowodzi, że prehistoryczni ludzie osiedlali się na tych terenach ponad pół miliona lat temu. Od V tysiąclecia p.n.e. w okolicach sto-powstawały osady rolnicze; znaleziska z terenu obecnego Pekinu świadczą o istnieniu w I tys. p.n.e. zaawansowanej osady handlowej. Bogate miasto graniczne w Epoce Walczących Królestw zdobyło status stolicy królestwa Yan (Yan-.ng - stolica Yan) rządzonego przez władców z dynastii Liao. Dżyngis-chan w 1215 r. spalił Yanlingi w jej miejsce wzniósł Dadu (Wielka Stolica). Jego wnuk, Znan Kubilaj, który w 1271 r. ogłosił się cesarzem (założyciel dynastii Yuan 1279), w 1264 r. przeniósł stolicę swojego wciąż poszerzanego imperium do Da-odtąd nazywaną Chanbałykiem (Miasto Chana). Obcy chińskiej kulturze i obyczajom mongolscy Yuanowie utrzymali się niespełna :edno stulecie. W 1368 r. mnich buddyjski Zhu Yanhang stanął na czele powstania Czerwonych Turbanów, trwającego od 1351 r., przepędził Mongołów z Chin i założył dynastię Ming (1368-1644). Nowy cesarz zmienił nazwę Chanbałyk na Beiping (Północny Pokój), po czym przeniósł się z dworem do Nankinu. Za panowania jego syna Yongle cesarska siedziba odzyskała dawny status już jako Beimg (Północna Stolica), a nawet wzbogaciła się o Zakazane Miasto i Tiantan. Od XVII w. Pekin rozbudowywali mandżurscy Qingowie, rządzący Chinami do 1911 r. Dzisiejsza stolica Chin to liczne wieżowce, wiadukty : ulice gęsto wypełnione pojazdami. Wszędzie napotyka place budowy. W gęstwinie nowej architektury wyróżniają się pamiątki przeszłości, takie jak Zakazane Miaro wspaniale świątynie, pałace i parki. Aby poznać mniej znaną stronę Pekinu, warto pospacerować po szybko znikających hutongach (obudowane murami domy z wewnętrznymi dziedzińcami przy wąskich alejkach). Niejako dla kontrastu spacery po przestrzennym placu Tiananmen, otoczonym monumentalnymi budowlami, i po głównej alei Changan Jie, umożliwiają turystom kontakt z historią współczesną.