Architektura
Tradycyjna chińska architektura odzwierciedla filozofię porządku i władzy. Uważnie planowano nie tylko rezydencje i budowle służące ceremoniom, lecz także całe miasta. Budynki ustawiano zazwyczaj na linii północ-południe, przy czym fronty tych najważniejszych wychodziły na południe. Chińskie domostwa tradycyjnie skupiały się wokół dziedzińców; im wyższy status osoby, tym dziedzińców było więcej. Urzędnik wysokiej rangi posiadał dużą rezydencję, w której mieszkali liczni krewni i służba. Dom najważniejszej rodzin) stawiano w północnej części ogrodzonego terenu, frontem na południe. Boczne budynki, wy-chodzące na centralny dziedziniec, zajmowali bracia i siostry, a dalsza rodzina mieszkała przy mniejszych dziedzińcach dalej na południe. Także skromniejsze domy miały bardzo podobny rozkład - rodzice żyli w głównych zabudowaniach północnych, z bramą na południe, a dzieci w pomieszczeniach bocznych, wychodzących na dziedziniec. Rezydencje odgradzano od świata. Mury -ważny element chińskiego krajobrazu - towarzyszą domom, pałacom, świątyniom, wioskom, miasteczkom i miastom. Zapewniały nie tylko ochronę i prywatność, ale też były wyznacznikiem przynależności społecznej i hierarchii, tak ważnej w chińskim społeczeństwie. Najpełniejszym wyrazem tej koncepcji był Wielki Mur. odgradzający na północy Chińczyków od ludów barbarzyńskich.